Υποκρισία
Φεύγουν οι πύραυλοι βολίδες, φέρνοντας την καταστροφή.
Σειρήνες ουρλιάζουν, κτίρια καταρρέουν.
Ολοι μάχονται υπέρ βωμών και εστιών.
Υποκινούμενοι.
Χαροκαμένες μανάδες ντυμένες στα μαύρα θάβουν τα παιδιά τους σε άσπρα φέρετρα.
Κάποιες κορνιζάρουν τα μετάλλια ανδρείας τους.
Για παρηγοριά.
Κάποιες κοιμούνται αγκαλιά μ´ένα ρουχαλάκι των αδικοχαμένων παιδιών τους.
Για να μην χάσουν τη μυρουδιά του.
Γελούν οι έμποροι όπλων και οι αχυράνθρωποι τους πολιτικοί, τρίβοντας τα χέρια τους.
Πάλι τα κατάφεραν.
Με τα δικά τους παιδιά ασφαλή στις Φεράρι και τα ιδιωτικά τζετ τους.
Τι κι αν παιδάκια λιμοκτονούν και ψάχνουν για μια γουλιά καθαρό νερό;
Αυτοί νοιάζονται για την σαμπάνια τους.
Τι κι αν αποδεκατίζονται λαοί;
Αυτοί νοιάζονται για το χαβιάρι τους.
Τι κι αν οι πρόσφυγες γεμίζουν τα γκέτο;
Αυτοί νοιάζονται για τις βίλες και τις πισίνες τους.
Κάνουν συνάξεις να λύσουν τα θέματα δήθεν δια της διπλωματικής οδού.
Υποκρινόμενοι ότι νοιάζονται για το γενικό καλό.
Γελούν, ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις, σφίγγουν τα χέρια.
Αυτά τα βρώμικα χέρια τους που στάζουν από το αίμα αθώων.
Γυρίζουν ευχαριστημένοι στα μέγαρα τους.
Χαϊδεύουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους.
Ανάβουν τα πούρα τους ακούγοντας Μότσαρτ, Μπετόβεν, Βιβάλντι.
Έδειξαν το καλό τους πρόσωπο, κρύβοντας επιμελώς το κακό.
Έριξαν κροκοδείλια δάκρυα μπροστά στις κάμερες.
Πάντα στο όνομα του όποιου θεού τους.
Πάντα στο όνομα τού διεθνούς δικαίου και της παγκόσμιας ειρήνης.
Και συ, αθώο αφελές θύμα, ακόμα πιστεύεις στο δίκαιο.
Πληρώνοντας για τα όπλα που θα σε σκοτώσουν.
Το δίκαιο όμως είναι μόνο των ισχυρών.



