Κάτω από τον Πλάτανο…

Μας μετέφεραν ότι διατυπώθηκε η γνώμη η πανέμορφη αυτή καγκελόπορτα στην είσοδο της αυλής του σχολείου μας να σταλεί στην …ανακύκλωση!!! Δεν ξέρουμε αν αυτό λέχτηκε στα σοβαρά. Δεν ξέρουμε αν τα παραπάνω αποτελούν μια γνώμη ή ήδη υπάρχει απόφαση.

Γεγονός είναι ότι εδώ και οχτώ χρόνια, από το σεισμό, το αριστερό φύλλο της πόρτας ήταν πεσμένο κάτω ενώ το δεξί και το αέτωμα στέκονταν στις θέσεις τους. Εδώ και λίγες μέρες όλα βρίσκονται πεσμένα πάνω στα σκαλιά αφού γκρέμισαν και την δεξιά κολώνα. “Για να μπορούν να την πάρουν εύκολα” σχολίασε ο …ωτακουστής!

Θεωρούμε εγκληματικό αυτό το αριστούργημα να πάει στην ανακύκλωση και ευθύνη θα έχουν -σε περίπτωση κλοπής- όχι μόνο οι κλέφτες αλλά και όσοι δεν κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να το αποτρέψουμε.

Επίσης, μιας και αναφερόμαστε στο σχολείο μας, να σημειώσουμε ότι εδώ και αρκετές μέρες έχουν σταματήσει τα έργα για την ανέγερση του νέου.

Σήμερα πληροφορηθήκαμε την ύπαρξη αυτής της ομάδας στο fb. Πρέπει να δραστηριοποιείται στην Αγιάσο

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δίνει η σελίδα σκοπός της είναι:

Παροχή βοήθειας σε οποίος έχει ανάγκη .Μαγειρεύουμε όλοι μαζί και προσφέρουμε δείπνα αγάπης σε όσους χρειάζονται τη στήριξή μας και είμαστε δίπλα τους για ότι χρειαστεί .

Η ομάδα αυτή δίνει μια διαφορετική διέξοδο σε κάποιον που θέλει να κάνει μια προσφορά-μνημόσυνο για κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο. Μια προσφορά έκανε η Μαρία Αλατζά Θεοδωρέλλη στη μνήμη του πατέρα της Νίκου και στον τοίχο της σελίδας του fb αυτής είδαμε τη φωτογραφία του αείμνηστου Νίκου, που και μετά το θάνατό του εξακολουθεί να βοηθά όσους έχουν ανάγκη, με τα φαγητά που προσφέρθηκαν και το μικρό βιογραφικό του:

Ο Νίκος Αλατζάς γεννήθηκε στο χωριό Βρίσα της Λέσβου. Καταγόταν από προσφυγική οικογένεια και έχει ακόμα τρία αδέλφια. Σε πολύ μικρή ηλικία έχασε τον πατέρα του. Έζησε την ορφάνια τη δύσκολη εποχή του πολέμου το 1940. Παρόλα αυτά έφυγε στην Αθήνα και σπούδασε στη Σχολή ηλεκτρολόγων Μηχανικών (ΑΡΧΙΜΗΔΗ). Διορίστηκε και εργάστηκε στη ΔΕΗ. Παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά από τα οποία έπιασε εγγόνια και δισέγγονα. Ήταν πολύ δωρικός άνθρωπος. Πέθανε 8 Μαρτίου του 2023 σε ηλικία ενενήντα τριών χρονών.Τα γεύματα προσφέρει η Maria Theodorelli

Ας είναι αναπαυμένα όλα τα μέλη της οικογένειάς του που έχουν φύγει και ας είναι γεροί όσοι είναι ανάμεσά μας να τους θυμούνται και να τους τιμούν!

Το Δημοτικό Σχολείο Βρίσας ευχαριστεί τον Γιώργο Κρητικό για την δωρεάν διάθεση λεωφορείου του για να μεταφέρει τα παιδιά στις Θερμοπηγές Πολιχνίτου “Ιπποκράτης” και στη συνέχεια στο Πολύκεντρο για την παρακολούθηση παιδικού θεατρικού έργου.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη που έδωσε στο “Ν” ο Πρόεδρος της ΔΕΥΑΛ κ. Βάλεσης σχετικά με τα θέματα ύδρευσης στο νησί. Σ’ αυτήν αναφέρεται και στη γεώτρηση στην Βρωμοπηγάδα απ’ την οποία θα υδρεύεται ο Πολιχνίτος.

Ένα σημαντικό έργο για την ενίσχυση της υδροδότησης στον Πολιχνίτο Λέσβου μπαίνει πλέον σε τροχιά υλοποίησης, μετά την υπογραφή της σχετικής σύμβασης από τη Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης Αποχέτευσης Λέσβου (ΔΕΥΑΛ).

Η σύμβαση υπεγράφη σήμερα, Παρασκευή 13 Μαρτίου, από τον πρόεδρο της ΔΕΥΑΛ Παναγιώτη Βάλεση και τον ανάδοχο του έργου, σηματοδοτώντας την έναρξη των εργασιών για το έργο με τίτλο:
«Απαιτούμενες εργασίες υδραυλικές και ηλεκτρομηχανολογικές για την υδροδότηση του οικισμού Πολιχνίτου από τις γεωτρήσεις στις θέσεις Κατσλί και Αγμαστια».

 Ο προϋπολογισμός του έργου ανέρχεται σε 427.722,59 ευρώ και αφορά παρεμβάσεις που θα επιτρέψουν την αξιοποίηση των γεωτρήσεων στις συγκεκριμένες θέσεις, ώστε να ενισχυθεί το σύστημα ύδρευσης της περιοχής.

Πηγή: lesvosnews.net

Περνώντας το πρωί από τον Πλάτανο πληροφορήθηκα ότι έρχονται ελεγκτές από το ΕΛΓΑ για τα καμμένα και περίμεναν αρκετοί για να τους οδηγήσουν στα κτήματά τους. Μπήκα και εγώ στην ομάδα και ύστερα από συζητήσεις πήγαμε στα Μυρίχια.

Στη διαδρομή η κυρία ελεγκτής μου είπε ότι όσοι φύτεψαν σε άλλο κτήμα θα πρέπει αυτό να ήταν δηλωμένο στο ΟΣΔΕ για να αποζημιωθούν. Επίσης μου είπε και κάτι ακόμα που δεν είμαι σίγουρος για το τί εννοούσε. Είπε ότι πολλοί έχουν φυτέψει δίπλα σε αυτά που έχουν μπολιάσει και ότι και αυτοί δεν θα αποζημιωθούν διότι έπρεπε να είχαν γίνει εκριζώσεις των καμμένων. Αυτό επιδέχεται διάφορες ερμηνείες.

Παραδέχτηκε ότι δεν έγινε σωστή ενημέρωση του κόσμου και το απέδωσε στην μεγάλη καθυστέρηση στην έκδοση της ΚΥΑ.

• Πότε αποκτήθηκαν από την Κοινότητα οι πρώτες πηγές ύδρευσης στην περιοχή του Αμπελικού; Το 1968
• Πότε πέρασε στη ΔΕΗ ο ηλεκτροφωτισμός του χωριού; Το 1961
• Πότε στήθηκε το μεταλλικό γεφύρι του Αλμυροπόταμου στην περιοχή της Αγίας Κατερίνας και πότε ανοίχτηκε ο δρόμος προς τον Άγιο Φωκά; Το γεφύρι το 1965 και ο δρόμος λίγο πιο μπροστά.
• Πότε στήθηκαν τα πρώτα ξύλινα αποδυτήρια στα Βατερά; Το 1962
• Πότε χτίστηκαν τα αποδυτήρια και οι τουαλέτες στα Βατερά; Το 1966
• Πότε πραγματοποιήθηκε η πρώτη εκβάθυνση στο λιμανάκι του Αγίου Φωκά; Το 1965
• Πότε κατασκευάστηκε το αρδευτικό στις περιοχές Καμάρα και Καλογέρος; Το 1963
• Πότε ανακαινίστηκε το νεκροταφείο του χωριού; Το 1970
• Πότε πραγματοποιήθηκε η δενδροφύτευση των Βατερών; Το 1971. Είχε γίνει και μια προσπάθεια στις αρχές της δεκαετίας του 1960 αλλά δεν ευοδώθηκε.

Ένα ενδιαφέρον άρθρο δημοσιεύει το “Ν” σχετικά με το κόστος της ελαιοκαλλιέργειας και μπορείτε να το δείτε εδώ

Σε προηγούμενη ανάρτησή μας αναφέραμε ότι μαθητές/τριες μεταγράφηκαν από το σχολείο του χωριού μας στο Ελληνικό Σχολείο ή καλύτερα στο σχολείο της Ελληνικής Κοινότητας του Πορτ-Σουδάν.

Η πληροφορία αυτή αφορούσε την οικογένεια Γιαννάκου, (της οποίας η μητέρα ήταν κόρη του χωριανού μας Στέλιου Κόντου) και ο μεγάλος γιος, Αντώνης, είχε την καλοσύνη να μας πληροφορήσει σχετικά:

Ήταν το 1965 όταν ήρθε η οικογένεια μας από το Σουδάν στο χωριό για ,να πάω στο γυμνάσιο. Τότε ο αδελφός μου (Στέλιος) τελείωσε το δημοτικό του χωριού μας. Οι αδελφές μου (Ασπασία και Άννα) που πηγαίνανε Δευτέρα και Τρίτη τάξη γύρισαν ξανά στο Πόρτο Σουδάν, όπου ο πατέρας μας είχε τις επιχειρήσεις του. Οι αδελφές μου επέστρεψαν και τελείωσαν το δημοτικό στο χωριό και πήγανε στο Γυμνάσιο του Πολυχνιτου. Οταν τελείωσα εγώ το Γυμνάσιο εγκατασταθήκαμε στην Αθήνα, όπου σπουδάσαμε ο καθένας εκεί που ήθελε. Εγώ μηχανικός τα αδέλφια μου Ιατρική και Οδοντιατρική.

Έτσι έγινε το θέλημα τις γιαγιάς μας, Ασπασίας Κοντού, που μας μεγάλωσε στο χωριό μας.

• Τη σχολική χρονιά 1942-43 (στην περίοδο της γερμανικής κατοχής) το σχολείο της Βρίσας είχε 237 μαθητές!!! Τη σχολική χρονιά 1948-49 οι μαθητές ήταν 169.
• Το 1948 το σχολείο αγόραζε και έδινε δωρεάν σε παιδιά που είχαν ανάγκη τετράδια και μολύβια.
• Το 1966 μια Αμερικάνικη Εταιρεία (KEAR) έστειλε στο σχολείο σπόρους για τον σχολικό κήπο τους οποίους είχε προσφέρει ένας Αμερικανός ιδιώτης. Η σχολική εφορεία έστειλε μια ευχαριστήρια επιστολή στον ιδιώτη προσκαλώντας τον να επισκεφθεί τα Βατερά.
• Την ίδια περίοδο η υποχρεωτικότητα της φοίτησης των παιδιών στο σχολείο τηρούνταν αυστηρά και γι αυτό το σχολείο έστειλε αυστηρή επιστολή σε γονέα, που δεν έστελνε την κόρη του στο σχολείο, με αποδεικτικό επίδοσης για τα περαιτέρω.
• Από μαθητές του σχολείου μας που μεταγράφηκαν στο Πόρτ-Σουδάν μαθαίνουμε ότι το 1966 στην πόλη αυτή λειτουργούσε ελληνικό σχολείο.
• Οι υπάλληλοι της ΑΤΕ πρόσφεραν στον σχολείο μας 1600δρχ. στη μνήμη του χωριανού μας συναδέλφου τους Νίκου Ταξείδη.
• Αξίζει να διαβάσει κάποιος το παρακάτω έγγραφο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου(που στάλθηκε και στο σχολείο) για να συγκρίνει τον τρόπο λειτουργίας του (τότε) ακόμα και τις αργίες και τις Κυριακές με τον τρόπο λειτουργίας των Τραπεζών σήμερα και ιδιαίτερα την αντιμετώπιση των μικροκαταθετών